Crematorium

Vanaf het begin van dit jaar volg ik een opleiding tot uitvaartbegeleider nieuwe stijl. Dat is mijns inziens hard nodig want de uitvaartwereld bevindt zich nog in bepaalde opzichten op het niveau van de zestiger jaren van de vorige eeuw. De uitvaartbranche is af en toe net  zo'n  ongemakkelijk plastic oranje stoeltje in een sportkantine.
Ook bij deze beroepsgroep  is er sprake van resonantie. Sommige (tegen elke emotie gepantserde) uitvaartbegeleiders lijken verdacht veel op hun cliënten. De ziel, die niet meer bij het lichaam is, maakt de overledene tot een soort etalagepop. En een aantal 'uitvaartlijers'  vertoont treffende overeenkomsten. 


Mijn vernieuwingsdrang zal zich nog even koest houden, maar mocht ik ooit mijn eigen bedrijf  beginnen, dan weet ik het wel. Af en toe heb ik beelden van wat het idealiter gaat worden: in ieder geval een betaalbare uitvaart, want  het kan vast allemaal goedkoper. Ook verheug ik me op het contact met de ziel van de mens voor en na zijn sterven en heb ik de droom dat ik cursussen sterven ga geven voor springlevenden. Sterven is immers het overgaan naar een andere werkelijkheid.
Enige beroepsdeformatie is al begonnen: ik kijk met 'kistogen' naar mensen en weet daardoor welke maat zij nodig hebben. Ik lees nog veel gretiger rouwadvertenties dan voorheen en heb bovengemiddelde interesse voor welke overledene dan ook. In mijn dorp zwaaide ik al veel naar oudere mensen, maar nu heb ik daar andere gedachten bij.


Inmiddels leer ik heel veel op de opleiding en loop ik in relevante werkgebieden stage, laatst ook in een crematorium. De mensen, die daar werken, moeten onder grote druk presteren met de meest uiteenlopende werkzaamheden. Na het formeel ontvangen van de familie volgt een race tegen de klok. De kist moet er staan, al dan niet geopend met alle ornamenten eromheen. De muziek moet op tijd afgespeeld worden, kapstokken moeten verreden, condoleanceregisters verlegd, mensen naar de koffiekamer geloodst en dan moet de kist met de overledene de oven in. Snel, snel, snel want de volgende plechtigheid staat al weer voor de deur.


Op de dag dat ik als stagiaire meeloop, blijkt de oven te haperen. Nou ja, dat is wel het laatste dat je verwacht bij een crematorium! Nog meer stress dus want er staan nu overledenen in de wachtrij. Pas rond het middaguur kan er weer gecremeerd worden.
De medewerkster, die de scepter zwaait, krijgt het er warm van. Ze loopt met zevenmijlslaarzen op en neer naar de oven. Nee, het is nog niet klaar! Ondertussen moet zij een slecht functionerende collega afblaffen en mij in het kielzog velen. Bij de ontvangst van de zoveelste familie knikken mensen alleen mij nog  toe. Mijn begeleidster nodigt al lang niet meer uit.
Weer terug naar de oven, gelukkig kan de volgende stap aanvangen. Routinematig trekt zij haar colbertje uit, een stofjasje aan en harkt ze de as met een soort grote flessenlikker uit de oven in een bak. Ze is zo druk dat ik haar na afloop erop moet attenderen dat er een veeg as op haar gezicht zit.....
Ik besluit ter plekke dat ik begraven wil worden.


De duizendpoot heeft een overledene op haar gezicht zitten. Ik kan er niet over uit. Als ik haar aan het eind van de dag naar de visie van het crematorium vraag, verwijst zij mij naar de directeur. Zelf is zij het zicht even kwijt.

Nieuw licht

Het is goed te voelen. Er is een nieuw licht op aarde. En het is van een geheel andere orde.
Daarom is het wel wat lastig om het te beschrijven. Toch waag ik een poging. Dit licht zit namelijk ook in je energieveld. 'Zo boven, zo beneden; zo beneden, zo boven' is een onveranderlijke kosmische wet.
Het is de laatste tijd schering en inslag. Ik ben wat aan het doen en plotseling ontstaat er een licht in mijn hart. Datzelfde hart is weliswaar gepokt en gemazeld uit de 3D-strijd gekomen, toch draagt het de grootste schat van de mens in zich: (onvoorwaardelijke) liefde.
Dit stralende, bijna vloeibare licht breidt zich dan vervolgens enorm uit, gaat mijn energieveld en de wereld in. Tegelijkertijd komen er gevoelens  in mij vrij van diepe vreugde, innerlijke vrede en liefde voor alles wat er is.Tjonge, jonge wat is dit heerlijk om mee te maken!
Het geeft ook direct een zonnig gemoed. We gaan met de wereld een geweldige nieuwe tijd beleven. En we gaan 'dingen' voorbij het voorstelbare meemaken.

Vanuit een ander perspectief lijkt het hopeloos mis te gaan in de wereld. De chaos nadert. Oude structuren wankelen terwijl nog niet te zien is wat daarop volgt. Dat is heel griezelig.
Bovendien is het o zo gemakkelijk vanuit onze comfortabel Westerse bureaustoel de wereld te beschouwen.

Toch ben ik zeer hoopvol. De op handen zijnde vernieuwingen zijn zonneklaar. Nog even en er 'schuift' nog meer eenheid onder onze werkelijkheid. Dan blijken we in de pas te lopen met de kwantumfysica: we zijn vaste deeltjes én golf. En als het paradigma verandert, plotsklaps, kan niemand zich meer voorstellen dat we ooit in een wereld leefden waarin eigenbelang, macht, achterdocht, geweld en uitbuiting normaal waren........

het wonderbaarlijke in

We sluiten een periode af waarin veel mensen het emotioneel zeer zwaar hebben gehad.
De al maar hogere wordende trillingsfrequenties dwingen ons om aspecten van de persoonlijkheid, die nog niet voldoende in diepte zijn waargenomen en ervaren, te integreren. In het kielzog van deze aspecten treffen we dan zeer vaak vergelijkbare energieën uit vorige levens aan. Zo kan het zijn dat je opnieuw geconfronteerd wordt met een nog niet geheeld stuk van je persoonlijkheid terwijl je weet en vooral voelt dat dit stuk de lading van vele levens dekt.
Dit kun je alleen maar aan omdat je voldoende zielsbewustzijn hebt. Anders zou je omver geblazen worden. Dus: het diepe wordt dieper, maar de ruimte neemt evenredig toe. De persoonlijkheid is min of meer aan het einde van haar Latijn. Een nieuw evenwicht gaat doorbreken. Je zielskwaliteiten komen steeds meer aan het licht.

Ons huidige leven lijkt te streven naar de integratie van grofweg twee type levens. Allereerst de levens op aarde waarbij we op zeer verschillende manieren, in slachtoffer- en daderschap, patronen hebben verkend van voornamelijk ‘niet goed genoeg zijn’, ‘er niet mogen zijn’ en alle varianten daartussen. In dit leven wil je ziel deze aardse patroonverkenningen afronden zodat je frequentie verder omhoog kan gaan. Daarnaast heb je nog aardse en buitenaardse levens geleid waarbij je kwaliteiten had die passen bij je multidimensionaliteit, bij je nieuwe mens-zijn. Deze kwaliteiten komen steeds meer aan de oppervlakte en gaan veelal voorbij het (aardse) voorstelbare. Je leeft ten slotte in een multiversum.

Nog wat stappen verder en we kunnen het wonderbaarlijke in. Dan gaan we gestalte geven aan in plaats van het neerzetten van. Voor de vormen op deze aarde zal dat een enorm verschil gaan maken. We moeten hierbij echt onze verbeelding gebruiken om te bevroeden wat dit in zou kunnen houden. Want echt concreet is het niet.

Ik heb het initiatief genomen om lichtcirkels op te zetten. Een lichtcirkel is een bijeenkomst waarbij een aantal mensen hun ziel(senergie) inzet om zichzelf en de wereld ingrijpend te veranderen. Zo stevenen we af op het nieuwe mens-zijn en een nieuwe aarde.
Intenties daarbij kunnen zijn:
- verhogen van de trillingsfrequentie van de mensen aanwezig
- verhogen van de trillingsfrequentie in de wereld
- concrete zaken, die bewustzijn nodig hebben, in het licht zetten
- genereren van multidimensionale kennis
- manifesteren van een nieuwe wereld

Deze maand starten de lichtcirkels. Ik verwacht er veel van. Los daarvan is het heerlijk om met anderen ervaringen uit te wisselen en een bijdrage te leveren aan een nieuwe werkelijkheid.

De nieuwe school

Terwijl ik in de vorige blog betoogde dat het huidige onderwijs een verstikkende cognitieve leerfabriek is geworden, ontstond moeiteloos ook een besef van hoe idealiter het onderwijs er uit zou kunnen zien.
De vernieuwende initiatieven die op dit moment genomen worden, streven naar een school waarin het kind zijn unieke talenten kan ontplooien.
Dit zijn prachtige uitgangspunten. Ik wil een stap verder gaan. We doen kinderen tekort als we niet gebruik maken van hun multidimensionele aard. De kinderen in deze tijd staan van nature in contact met hun lichaam, ziel, aura en hun tijdruimteloze lagen én de kennis en wijsheid die in deze velden besloten ligt. Alle kinderen zijn helder. Het ene kind wordt echter meer dan het andere genoodzaakt (bewust of onbewust) die helderheid te verhullen. Wanneer dit gegeven het uitgangspunt zou zijn voor onderwijs, kunnen we op iets wezenlijk anders afstevenen.
Dan is de school in ieder geval ook een plek waar kinderen leren vanuit hun ziel te leven en hun persoonlijkheid leren in te zetten als middel tot zelfexpressie.

Steeds vaker krijg ik de indruk dat kinderen het oudetijds spelletje keurig of juist niet keurig meespelen. Beide opties passen bij de 3d-werkelijkheid die nog gekenmerkt wordt door dualiteit. De nieuwe mens echter streeft naar een bestaan waar eenheid de stuwende kracht is.
In mijn praktijk komen onder andere kinderen die oververmoeid zijn. Naast het vele moeten, de druk die binnen en buiten school voortdurend aanwezig is, zou er ook wel eens sprake kunnen zijn van een frequentieprobleem. De 3d-leermethoden sluiten niet meer aan bij de veel hogere (ziels)frequentie van het kind. En wanneer je noodgedwongen om moet gaan met lagere frequenties word je moe, heel moe.

Het afgelopen jaar heb ik een opleiding verzorgd in de traditie van de mysteriescholen. Eén van de vakken die gegeven werd, heette ‘leer van trilling’. Uitgangspunt van dit vak was dat iedereen en alles in het universum bewustzijn is. En alle bewustzijn is trilling. Dit vereist een andere interpretatie van de werkelijkheid en het wekken van vaardigheden die in ieder van ons aanwezig zijn.
Kinderen kun je leren om zich af te stemmen op de trillingsfrequentie van hun ziel. Je kunt hen leren dat je de trillingsfrequenties van verschillende vormen waar kunt nemen. Idealiter zouden deze vaardigheden tot een volkomen andere manier van leren kunnen leiden. Vakken hebben namelijk ook trillingsfrequenties. Stel je maar eens voor dat op school een kind zich afstemt op de trillingsfrequentie van het vak rekenen, een overeenkomstige frequentie in zichzelf opspoort, ondervindt wat hij er al van weet en dan aan de slag gaat met opdrachten.
Toekomstmuziek? Alles is er al. We hoeven alleen maar gestalte te geven aan de energieën die voorbij de derde dimensie op ons liggen te wachten.

School

Vanochtend lees ik in de krant dat het ‘iederwijs’ onderwijs ter ziele is. Het experiment is ten onder gegaan aan de steeds strengere regels ten aanzien van cognitieve prestaties op scholen.
Ik heb er de pest over in. Al een tijdje zie ik met lede ogen aan hoe mijn jongste zoon van 16 jaar gemangeld wordt in een leerfabriek die VWO heet. Bij de andere kinderen was het ook heel wat maar in deze tijd is de cognitieve terreur een feit geworden. Er moet gepresteerd worden. In klas vier worden er al toetsen gepland die meetellen voor het eindexamen.

De zoon zit nu in vijf atheneum en het wordt alsmaar erger. Naast examentoetsen wordt bij bijna elk vak een werkstuk verwacht en moet er ook nog een persoonlijk werkstuk komen dat tachtig uur in beslag neemt naast alle nog te lezen boeken.
Mijn middelbare schooltijd speelde zich af in de jaren zeventig en was angstaanjagend anders: zeven vakken, een paar werkstukken, geen plagiaatcontrole, ontspannen samenzijn met de docenten, veel discussie over maatschappelijke zaken, en soms hard werken.
Wat is er mis gegaan?

Gisteren zag ik een filmpje op You Tube van een meisje dat besloot zich bij de school ‘de Ruimte’ te vervoegen. De Ruimte is een school waar kinderen door activiteiten inzicht, kennis en vaardigheden verwerven. Ze bepalen zelf wat zij doen.
Het meisje had de eerste tijd grote moeite om niet te vervallen in opgelegde zaken. Ze vertelde dat ze soms snakte naar twee verplichte wiskundesommen op een dag. Liefdevol werd dit proces ‘omscholen’ genoemd. Later bleek dat de leergierigheid zich op een meer natuurlijke wijze aandiende. Een klein meisje vertelde ontspannen dat ze alles leuk vond op school. Dat raakte mij diep.

Kinderen worden tegenwoordig in een verstandelijke mal geperst. Het is een uitvloeisel van onze maatschappij die collectief in zijn hoofd zit. Ik vind het dan ook niet gek dat er zoveel ‘probleemgevallen’ zijn.
Soms heb ik zelfs de indruk dat kinderen doen alsof ze kinderen zijn om van het gezeur af te zijn. Diezelfde zoon en ik griezelen wel eens bij programma’s voor kinderen waar kinderen te braaf en te verstandig geportretteerd worden. Geen wonder dat het onhandelbare tegenovergestelde ook realiteit is.

Wat zou het fantastisch zijn wanneer authenticiteit bij kinderen weer op de voorgrond zou komen. Dat kinderen begeleid worden in het ontwikkelen van die dingen die ze van nature al in zich hebben. En dat school gaat over ontdekken, bevestigen en meesterschap.

Frequenties waarnemen

De Academie voor de Ziel is inmiddels gestart. Na een eerste kennismakingsdag stond op de tweede lesdag het vak 'leer van trilling' centraal. In dit vak wordt ervan uitgegaan dat de werkelijkheid louter uit frequenties bestaat en wordt geleerd met diezelfde frequenties op verschillende manieren om te gaan.

Houd bijvoorbeeld eens een stuk hout, een steen of een bergkristal in je handen. Hoe neem je daar dan de frequentie van waar? En: hoe weet je dat je de frequentie waarneemt?

Deze oefening zorgde al snel voor verwarring. Een aantal studenten voelde de frequentie van het object direct in hun lichaam. Op zich is dat een prachtig gegeven. Want het zou betekenen dat verbinding voelen een natuurlijke neiging aan het worden is. Echter, soms kan het belangrijk zijn dat je onderscheid kunt maken tussen het mijn en het dijn.

Andere studenten zetten de waarneming van de frequenties direct om in menselijke eigenschappen als kracht en stevigheid. Nu heeft de kwantumfysica inmiddels lang en breed aangetoond dat de interpretatie van de waarnemer bepalend is voor de waarneming.

Als kind kon ik mij al diep afvragen of de tafel er nog zou zijn als ik mijn ogen gesloten had. "Natuurlijk staat die er nog", concludeerde mijn omgeving. "Wie haalt dat ding elke keer weg als jij je ogen dicht doet?!"

Terug naar de oefening. Moeten we daarvoor nu een ouderwetse wetenschappelijke subject-object scheiding aanbrengen? Juist nu we op weg lijken te zijn naar een diepere verbinding met alles en iedereen om ons heen? Bovendien is objectiviteit in de wetenschap eerder een afspraak dan een feit. En bestaan feiten eigenlijk wel?!

Dus: je houdt een steen in je hand en wat gebeurt er dan? Je voelt wellicht de trilling van de steen in je hand, je hoort misschien de frequentie in de vorm van een toon en ziet de lichtpatronen van de steen. Is er dan nog wel sprake van een subject en object?

De westerse wetenschap heeft altijd uitgeblonken in het kijken naar losse onderdelen.

Alles wordt echter anders wanneer je naar de onderlinge relaties gaat kijken. En wanneer je er dan van uitgaat dat verbinding onvermijdelijk is, valt een en ander op zijn plaats. Het universum is een continuüm van frequenties. Een scheiding van subject en object is onmogelijk!

Wat heeft deze aanname voor gevolgen?

De manier om trillingsfrequenties waar te nemen wordt prachtig verbeeld door de 'vesica piscis'.

Deze tweede stap in de schepping geeft weer dat je een 'overlap' kunt maken met een ander (object) zonder jezelf te verliezen.

Vanuit de overlap kun je een uitstapje maken naar de ander, zonder dat je de ander wordt.

Door de overlap kun je tegelijkertijd de verbinding ervaren en bij jezelf blijven. Zo kunnen we de eenheid opzoeken in onze werkelijkheid die nog steeds gekenmerkt wordt door dualiteit.

vesica piscis

ervaringsgerichte dag 'zijnsbewust therapeutschap'

Voor wie?
Voor (aankomende) therapeuten

Waarom?
· Om een verdieping in je functioneren als therapeut te bewerkstelligen
· Om optimaal tot je recht te komen als therapeut vanuit je
natuurlijke karakter
· Om het zijnsbewustzijn te integreren in je therapeutisch handelen
· Om de moeiteloosheid en schoonheid te beleven van een sessie die
zich ontrolt vanuit het zijnsbewustzijn

Doel
Op deze dag schakel je als therapeut (nog meer) over van 'doen' naar 'zijn'. Ook wordt het zijnsbewustzijn bestendigd door middel van oefeningen. Daarnaast is er aandacht voor de essentie van technieken.

Werkwijze
We doen onder andere sessies voor de groep. Je krijgt zeer intens feedback op je functioneren als therapeut en je komt meer te weten over je zielsmissie en zielskwaliteiten. Vóór dat je als therapeut gaat functioneren, word je naar je zielsfrequentie gebracht.
Er wordt gelet tijdens de sessie op de volgende aspecten:
- Laat je als therapeut technieken in je opkomen?
- Hoe ga je met bedenkingen om?
- Is je persoonlijkheid uitvoerder van zijnsbewustzijn?
- Wat maakt jou zo uniek als therapeut?

Datum en tijd
zaterdag 3 oktober 2009, van 10.00 uur tot 17.00 uur

Kosten
De kosten van deze dag bedragen € 90, -

Plaats
Praktijk Palet, Kempenaar 01-34 8242 BA Lelystad www.praktijkpalet.nl

Aanmelden
Laat mij vóór 8 september weten of je komt. Er kunnen maximaal 12 deelnemers meedoen.
Tot ziens!
Willeke Jansen
www.zin-in-mens-zijn.nl

Telefoon: 0516 430520 en 06 20157137