Rouw, een pad ontstaat door er op te lopen

Zoveel soorten van verdriet, 
ik noem ze niet. 
Maar één, het afstand doen en scheiden. 
En niet het snijden doet zo'n pijn, 
maar het afgesneden zijn.

M. Vasalis

Op allerlei mogelijke manieren komen we in aanraking met wat niet meer is in ons leven. Ingrijpende verliezen tekenen ons bestaan. We rouwen als antwoord op verlies. Rouw uit zich in emoties, gedachten en lichamelijke gewaarwordingen. Er wordt enorm veel geschreven over rouw. In onze verstandelijke maatschappij willen we blijkbaar rouw definiëren. Soms lijkt het alsof we rouw willen beteugelen door het beschrijven van de fasen, het gedrag en de voortgang.

De mensen, die een dierbare verloren hebben, kunnen er niet zo veel mee. Zij zijn op een pad geslingerd - hardhandig - en moeten doorlopen. Er blijken duizenden paden te zijn, alle uniek.

Zijn grote liefde is op haar 51e verjaardag, na een kort ziekbed, overleden. Zij was altijd al eigenzinnig. Haar sterfdatum is daar een uiting van. Hij zorgt ervoor dat iedereen afscheid van haar kan nemen. Op haar sterf-jaardag zingt het koor, waar ze jaren lid van was, liederen rondom haar lichaam. Hij schrijft boven aan de rouwkaart dat hij haar als zijn kompas beschouwt. En zo gaat het.
Omdat ik bevriend ben met haar en hem, volg ik hun pad. En wat blijkt? Zij snellen beiden voort!
Hij voelt zich enorm gesteund door haar. Er is pijn en vreugde. Drie maanden na haar overlijden vertelt hij mij dat er een nieuwe lief is. Hij is in staat om te rouwen én te bouwen.

Haar 57-jarige echtgenoot is plotseling niet meer wakker geworden. Er was geen aanleiding, geen waarschuwing. Het is een mokerslag. Alles in haar schreeuwt "nee!" Elke dag is een gevecht. Ze voelt de intense verwevenheid met hem. Iedere handeling en gedachte verwijst naar hem. Ze heeft het gevoel dat hij een groot deel van haar heeft meegenomen. De omgeving probeert uit te vinden hoe te reageren, maar het lijkt allemaal niet te passen.
Zijn definitieve afwezigheid  heeft een gat in haar geslagen. Zij stopt dit gat met draden van pijn. Toch zegt ze: "ik weet dat het uiteindelijk goed met mij komt."

Ik heb een diepe bewondering voor de veerkracht die mensen tonen na het overlijden van een dierbare. Er komt een enorme kracht vrij die mensen doet voortgaan, ook al zijn er intense gevoelens en is er diepe pijn. Wij, aan de zijkant, kunnen niet bevroeden wat er in de ander omgaat en wat hem drijft.
Het enige dat we kunnen doen is liefdevol aanwezig zijn voor de ander. Er is geen remedie tegen rouw. Maar liefde helpt.

Het overlijden van een kind

Er zijn dingen, die alleen het oppervlak beroeren
daaronder blijft de ziel gelijk en blinkt
zoals een vijver waarop blaadren varen
of als een kinderoog onder verwaaide haren
men zingt en luistert hoe het klinkt.

Maar er zijn soorten van verdriet
die iets veranderen aan het lied
men wordt bespannen met heel andere snaren
en wie het niet ervoer, die weet het niet.

O kindje met je zachte witte vingren
en met de blauwe aadren aan je kleine slaap
die zich als heilige rivieren slingren
slaap mijn kindje, slaap.
M. Vasalis

Een jong meisje is overleden. De afscheidsbijeenkomst is in de gymzaal van haar school. De foto's worden geprojecteerd op een laken dat provisorisch is vastgeknoopt aan de ringen. Op de bok liggen de condoleanceregisters. Heel veel kinderen zijn, samen met hun ouders, aanwezig. Karin legt aan het begin van de bijeenkomst uit wat een uitvaartbegeleider is en doet.

Kinderen snappen best dat er bij zo iets ergs extra gezorgd moet worden voor de ouders, de broertjes en zusjes en de opa's en oma's.
Tussendoor zit  Karin aan de zijkant van de zaal op een gymbank. Steeds meer kinderen schuiven stilletjes naast haar.

Er wordt een brief aan het meisje voorgelezen, er worden liedjes gedraaid, klasgenootjes spreken een persoonlijk woordje en leggen het postuum behaalde letterdiploma op haar kist.
Het is voelbaar dat deze bijeenkomst kinderen op een goede manier laat ervaren wat afscheid is. Onbevangen treden zij deze (nieuwe) situatie tegemoet. Kinderen staan veel meer open voor de dingen zoals ze zijn. Ze hebben gelukkig nog geen vastgeroeste ideeën over hoe het hoort te gaan. Dus bij een aanstekelijk liedje wordt er gewoon gedanst en meegezongen.

Wanneer de roze kist met het meisje in de auto van Karin wordt gezet, breken veel ouders. "Niet huilen mama!", hoor ik overal kinderen zeggen. Kinderen spannen zich altijd in voor het welbevinden van hun ouders. Meestal is het zo dat ouders, bij diepe emoties, hun kind beschermen. Nu is het echter andersom.

Wij, ouders zijn zó bang voor het overlijden van onze kinderen. Het is een nachtmerrie waarvan we allemaal hopen dat deze nooit zal plaatsvinden. Het tegennatuurlijke van het overleven van één van je kinderen, de toekomst die volkomen vertroebeld raakt en het verlies dat het hart doet breken; de gedachte alleen al doet ons huiveren. Het gaat ons voorstellingsvermogen te boven hoe wij hiermee om zouden moeten gaan.
Kinderen daarentegen, lijken een groter vertrouwen  in het onvergankelijke  te hebben en een dieper contact ermee. De dood lijkt voor hen niet zo'n probleem te vormen. Stervende kinderen hebben vooral problemen met de pijn die zij hun ouders denken te bezorgen.

En toch gebeurt het, overkomt het ouders. Kinderen overlijden. Er is geen gebruiksaanwijzing voor het omgaan met het verlies van een kind. Veel ouders vinden toch de kracht om door te gaan, ondanks het diep beleefde gemis van hun kind en ondanks emoties als verdriet, woede en pijn. Het gemis slijt nooit, wel kan de intensiteit minder worden na een lange, lange weg.

De werkelijke verzachting kan alleen van binnenuit komen. Daar kan niemand bij helpen.

Dementie en rouw

Een koude wind blies ons ieder
naar een ander huis’ (Marjolein Pieks)

Verbinding en verlies

Leven is zoeken naar verbinding, in relaties en bezigheden. Daarmee geven we betekenis aan ons bestaan. Maar leven is ook afscheid nemen en verliezen. Dat is de keerzijde van verbinden. Het is zeer ingrijpend wanneer wij iemand verliezen door een overlijden. Door te rouwen proberen wij het verlies een plek te geven.

Maar hoe is het als jouw dierbare zachtjes wegglijdt in andere werelden? Hoe ga je daar mee om? Je raakt je liefste kwijt terwijl hij er nog lijfelijk is. Dat gebeurt bij dementie.
Je partner verandert langzamerhand in iemand die je niet meer herkent. En de dementerende zal op den duur ook jou niet meer herkennen. De verbinding tussen jullie tweeën wordt enorm uitgedaagd. De ‘gewone’ band die jullie hadden, verandert in een geheel andere. Dat is voor beiden een pijnlijk proces. De verliezen stapelen zich op en dat maakt het heel zwaar.

Vaak heb je zelf niet eens door dat je aan het rouwen bent. Hij leeft toch nog! Jij en je partner zijn in feite voortdurend aan het veranderen en verliezen. Ook de omgeving reageert niet altijd even begripvol.
Het is belangrijk dat je erkent dat je rouwt. Want rouwen is het antwoord op dat zoetjes aan verliezen van jouw dierbare (dat overigens heel bitter is om te ervaren). Iedereen beleeft dat op zijn eigen wijze. Als je rouwt, reageer je met je lichaam, gevoel, gedachten en gedrag op het verlies.

Overgang

Net als bij een overlijden gaat een dementerende naar een andere werkelijkheid. Dit gaat geleidelijk en het bijzondere is dat dit gebeurt terwijl hij nog op aarde leeft. De dementerende is zich hier van bewust. Dat is enorm angstig en verdrietig. Dus probeert hij zich aan te passen aan onze werkelijkheid of te doen alsof hij nog in onze wereld functioneert. Dat geeft gevoelens van eenzaamheid, schaamte en wanhoop.

Misschien wordt het tijd om anders te gaan kijken. Dat wij ons realiseren dat iemand met dementie een van de meest aardse instrumenten loslaat: het denken. En dat dit vertrek uit het denkbewustzijn ervoor zorgt dat hij toegang krijgt tot de ziel. De dementerende vertoeft letterlijk al in hogere sferen. Waarom worden wij dan niet nieuwsgieriger naar wat hij beleeft? Waarom blijven wij hoofdschuddend zijn realiteit ontkennen?

Rouw is de keerzijde van liefde. Rouw is liefde die zijn adres is kwijt geraakt. Alleen een hartverbinding met de ander kan de pijn verzachten. Laten we dit doen.

De doden nabij

‘En altijd is het zo geweest dat de liefde haar eigen diepte niet kent dan op het uur der scheiding.’ 
Kahlil Gibran

Mijn vader is vandaag 95 jaar geworden. Hij viert echter zijn verjaardag al zes jaar in de hemel…
In 2008 krijgt hij een zwaar herseninfarct op de wc. Mijn moeder, dik in de tachtig, sleept hem naar zijn stoel in de kamer en belt een ambulance. In het ziekenhuis krijgt hij er nog een. Vanaf dat moment is hij niet meer aanspreekbaar. Zijn laatste woorden zijn gericht aan mijn moeder: “hoe kom je thuis?” Mijn vader heeft altijd duidelijk aangegeven dat hij geen kasplantje wil worden. Vooral niet omdat hij mijn moeder daar zo mee zou belasten.

We besluiten om de behandeling te stoppen, hem niet meer van eten en drinken te voorzien en spreken daarmee zijn doodvonnis uit. Dat is een afschuwelijke beslissing maar we weten wat hij wil.

Mijn vader heeft een sterk hart, een heel sterk hart. Het sterven zal lang gaan duren. Na een paar dagen besluiten wij hem geen seconde meer alleen te laten. We houden bij toerbeurten zijn hand vast en worden heel handig in het overpakken. Ook al praat hij niet meer, hij is nog wel hier aanwezig en bevindt zich tegelijkertijd ook in andere werkelijkheidslagen.
We delen de dagen op. Mijn zusjes waken overdag, mijn broer en ik doen de nachten. “Wie heeft deze indeling bedacht?”, vragen mijn broer en ik ons vertwijfeld af. Wij zijn nota bene de slaapkoppen van de familie!
Toch zijn de nachten met mijn vader heel bijzonder en intens. Niets verstoort de nabijheid in de nacht. Niets verstoort de enorme liefde die steeds meer in onze harten begint te stromen. Vooral het moeten aanzien van het lijden van mijn vader drijft mij het gebied van diepe liefde in.

Mijn vader was een lieve en toch afstandelijke man. Ik voelde als kind al zijn kwetsbaarheid. Maar ik kon hem niet naderen. Dat liet hij niet toe. Alleen op het gebied van religie konden we elkaar ontmoeten en waren wij gelijkgestemden.

De laatste dag van zijn aardse leven merk ik  ’s ochtends vroeg dat zijn ziel uit zijn lichaam treedt. In de nacht word ik onrustig. De te gemakkelijke cryptogrammen, die ons vertroosten, leg ik opzij. Ik begin al aan mijn afscheidswoorden op papier. Plotseling weet ik dat het sterven spoedig zal plaatsvinden, ook al is dat aan het lichaam van mijn vader nog niet te zien.

We hebben, na drie nachten waken, een bed geregeld zodat wij af en toe een dutje kunnen doen. Mijn broer is net een half uurtje gaan liggen. Ik ren naar mijn broer maar die zit al rechtovereind in bed. ”Kom snel, papa gaat sterven”, roep ik. ”Ik voel allemaal vreemde tintelingen in en om mij heen”, zegt mijn broer, die sinds zijn seminarietijd een ongelovige Thomas is geworden. “Dat is papa, die komt je halen!”, antwoord ik.

Een kwartier later blaast mijn vader zijn laatste adem uit. Het is precies op dat moment dat ik aankom op mijn bestemming: de onvoorwaardelijke liefde voor mijn vader. Daar ben ik nooit meer weggegaan.
Ik heb mijn vader zo lief en hij is mij nog steeds nabij.

Ruim denken

Ruimdenkend? Ja, was ik dat maar! De krapte zit echter voornamelijk in mijn gedachtewereld, een doolhof vol ondoorgrondelijke wegen die bij betreding piepen en knarsen.
Los zou ik willen zijn maar ik ben vooral goed in vasthouden. Open zou ik willen zijn maar ik smijt het liefste als eerste de deur dicht. En als ik gepolijste levens voorbij zie komen (op bijvoorbeeld Facebook) voel ik juist de dofheid achter mijn eigen glans.

Het is niet anders. Ik leer steeds beter om het geheel te waarderen: met pieken, dalen en al. In plaats van het onrustig geslinger tussen de uitersten houd ik stoïcijns het midden aan.
Dat geeft soms bijzondere invalshoeken. 

Mede door de overgang en allerlei voorbijkomende energieën slaap ik bedroevend slecht. Kruip ik nog kouwelijk in bed, de dekens goed om mij heen gedrapeerd, slaat het vuur kort daarna uit mijn lijf. Meegevoerd door het perpetuum mobile van koude en hitte probeer ik het dagbewustzijn te verlaten maar de overeenkomstige ijskoude en vurige gedachten zijn ook niet slaapbevorderend.

Vorige week kreeg ik een ingeving tijdens een gesprek met een lotgenote. "Kijk eens niet per nacht naar het aantal uren slaap, maar neem de gehele week als maatstaf. Hoeveel uur slaap je gemiddeld  per week?", opperde ik.
Tijdens het uitspreken van de vraag voelde ik mijn verstand al afhaken...
Deze ommezwaai bood ons (kortstondige) vreugde. Wat een verfrissende kijk! Want uitgaande van het geheel lijken de delen ondergeschikt. Een nacht beroerd slapen is in het zicht van de weekbalans een futiliteit. De bevindingen van de lotgenote moet ik nog horen. Zelf heb ik twee abominabele nachten achter de rug. Doch, ik jeremieer niet over de (slaap)gebrekkige delen. Ik richt mij op het geheel.

Een jeugdvriendinnetje van mijn zoon maakt furore. Simone van Saarloos denkt en schrijft origineel. Ze vertolkt een nieuw feminisme en stelt In een artikel: "Emancipatie bestaat niet alleen uit het leven naar een bestaande norm, maar vooral uit de durf tot anders-denken. De vraag of de Nederlandse vrouw zich moet aanpassen aan de eis van fulltime werken, is niet per se handig nu de werkloosheid zo groeit. Misschien willen we wel naar een economie waarin de meesten parttime werken. Dan is iedereen financieel even (on)afhankelijk, hoeft niemand zich schuldig te voelen jegens kinderen of overheid, is Jet Bussemaker blij én hebben we meer tijd voor handen voor de verzorging van onze ouders - staatssecretaris Martin van Rijn ook blij."
Met haar opmerking over (on)afhankelijk zijn schuift Simone de eenheid onder onze afbrokkelende realiteit. Want inderdaad, we zijn allemaal met elkaar verbonden, onafhankelijk of niet. En als iedereen halftijds werkt is er weer tijd voor zin die niet werkgerelateerd is. Dat zou het regime van arbeidsethos eindelijk eens doen ontspannen, evenals de opgelegde maatstaf van economische (lees: aarde-ondermijnende) groei.

De eerder genoemde zoon noemt zichzelf graag een 'Gesamtkunstwerk' en zo leeft hij ook. Hij focust zich op het geheel en laat alle delen in hun waarde. Hij vertelt mij hoe hij in Wenen naar de opera 'Tristan en Isolde' van Richard Wagner (bedenker van de term 'Gesamtkunstwerk') is gegaan. De zitplaatsen zijn veel  te duur dus moet het een staanplaats worden. Die kosten slechts vier eurootjes. Maar dat wil iedereen natuurlijk! Dus hoe kom je überhaupt binnen? Navraag bij de 'locals' levert de volgende tactiek op: je zet 's ochtends een plastic tasje met je naam in de wachtrij voor het loket. Urenlang ga je dat vervolgens met enige regelmaat in de gaten houden. Al gauw blijkt dat niemand het tasje wegzet of verwijdert. Over en weer worden er zelfs afspraken gemaakt tussen de tassenhouders om op elkaars plek te letten. Daarop volgt de beloning: vijf uur stáán en genieten van de opera. Bij de apotheose van de opera barst het vier-euro-publiek, gebroken na de ontberingen van de gehele dag, in snikken uit. Een rijke dag levert dit op met ruimte voor alle elementen. 

Als er dan toch gedacht moet worden; dan is ruimer denken voor mij het meest passende antwoord op onze benarde werkelijkheid. En het is een uitdaging! Het is een uitdaging om het geheel te voelen en de verbondenheid met anderen aan te gaan terwijl eigenbelang lonkt. 
De jeugd van tegenwoordig loopt hierin bewonderenswaardig voorop. De generatiekloof is een leerzame.

Loslaten

Sub Finem

En nu alleen
Het lichaam los te laten -
De liefste en de kinderen te laten gaan
Alleen nog maar het sterke licht
Het rode, zuivere van de late zon
Te zien, te volgen – en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan.

M. Vasalis heeft het zo prachtig verwoord.
Maar loslaten in het leven is geen koud kunstje. Je houvast verliezen heeft een enorme impact. Want vaak ben je bang om de greep kwijt te raken en wil je er alles aan doen om de controle te behouden. 

Onze jongste zoon van 19 jaar woont nu een jaar  als student op kamers. Hij is wars van enige structuur terwijl hij dat, in mijn beleving, zo hard nodig heeft. Nu is zijn eerste jaar opgegaan aan... ja, aan wat eigenlijk? Niet aan regelmatig studeren! Het hele jaar heb ik hem goedschiks én kwaadschiks gepoogd te bewegen tot regelmaat. Ik stak hem een hart onder de riem als hij thuis was in het weekend en (Whats)Appte er doordeweeks lustig op los met adviezen, bemoedigingen en nog veel meer dwingende adviezen totdat ik er zelf helemaal beroerd van werd. Plus dat dit tevens prachtige communicatiemiddel aangeeft wanneer iemand voor het laatst 's nachts op zijn mobieltje kijkt (bedtijd!) en ook een tingeltangeltje laat horen aan de moeder wanneer het kind in diezelfde nacht een vraagje heeft over het een of ander. 

Pavlov zou trots op mij zijn. Want luidt de bel, dan kwijl ik nog net niet maar de reactie is een volkomen alerte! Recht overeind in bed zittende, leesbril zoekende en gemor van echtgenoot negerende antwoord ik het kind leuk en hartelijk. 

Deze week heb ik besloten hem te laten gaan want onze samenwerking is een wurgcontract gebleken. Hij moet volwassen worden! En ik moet niet alle kastanjes voor hem uit het vuur willen halen.

De wil is er. Nu nog het celgeheugen wissen. En dat valt bepaald niet mee. Het kleeft, het wringt, het duwt, het trekt. Stiekem kijk ik hoe laat hij naar bed is gegaan. Daarna moet ik weer een hoop controledrang weg puffen. Zijn bevalling was een stuk simpeler.

Vannacht droomde ik dat ik een laatste verzorging bij een overledene zou gaan doen. Terwijl ik wat spullen klaarzette, meende ik vanuit mijn ooghoeken wat beweging te zien. De overledene kwam weer tot leven! Uiteindelijk zei de vrouw bijna verontschuldigend: "ik heb echt mijn best gedaan om over te gaan."  

Ik nam het haar niet kwalijk want ik begreep haar. 

Zij vertelde mij  in feite hoe loslaten voor mij in elkaar steekt. Want ik zal aan het eind van mijn leven zeggen:  "Ik heb echt mijn best gedaan om je los te laten, maar mijn moederhart kon dat wezenlijk niet."

In de overgave kan ik nog een hoop leren maar in de liefde blijf ik mijzelve.

De bezielde uitvaartbegeleider

De bezielde uitvaartbegeleider bestaat!
Kort geleden trof ik een zaaltje vol aan in Lelystad.

In het kader van mijn eindopdracht bij Meander Uitvaartopleidingen heb ik een workshop 'de bezielde uitvaartbegeleider' gegeven aan medestudenten en uitvaartbegeleiders.

Het was een heerlijke dag waarin ervaringen over het vak uitgewisseld werden, gelijkgestemdheid rondzoemde en de identificatie met de ziel een peulenschilletje bleek.

Nou is de uitvaartwereld een mooie weerspiegeling van het alledaagse leven. Enerzijds is er nog het oude: het beroep dat misschien een weelderig wollen vest had kunnen zijn, maar gekrompen is tot een smal en hard breisel; een plank. Het is - zwart-wit gesteld - de uitvaartbegeleider, die niet veel verder komt dan zijn regelrol en elk gevoel heeft uitgeschakeld. Daarnaast gaat het hem vooral om snel en efficiënt uitvoeren, waardoor nabestaanden in een willoze rol geduwd worden. En tijdens de uitvaartplechtigheid veinst hij wel eens.
Anderzijds is er het nieuwe: het lamswollen truitje. Het is de uitvaartbegeleider die met open mind bij de nabestaanden binnenstapt, tijd neemt, behoeften empathisch peilt en een plechtigheid neerzet waarin de nabestaanden zichzelf herkennen.
Tussen deze twee uitersten zitten uiteraard allerlei mengvormen.

En toch, deze samentrekkende en ruimte scheppende beweging is overal te vinden in onze duale werkelijkheid. Het zijn het ego en de ziel die in een wonderlijke dans elkaar afwisselen.
De televisie biedt vaak een karikaturale versie van dit gegeven. Vooral BN'ers lopen hierin voorop. Hun rol is almaar smaller geworden. Ook hier is de plank gekomen, de duikplank. Daar moeten zij nu letterlijk vanaf springen om nog een beetje in bekende (ego)sferen te kunnen blijven! En kennelijk hebben zij daar een hoop angst en pijn voor over. 
Het programma 'Over mijn lijk' laat de tegenovergestelde beweging zien. Hier zien we mensen die ook duiken, maar nu om hun ziel in versneld tempo toe te laten.

Vanuit onze ware aard streven we naar een bestaan waarin eenheid de stuwende kracht is. En in de uitvaartwereld kun je deze drijfveer heel goed zien. Want van binnenuit is een beweging ontstaan, die gedragen wordt door de uitvaartbegeleiders zelf. Het zijn de uitvaartbegeleiders die zich laten leiden door hart en ziel. Hun werk is juist niet vormvast. Zij zoeken de verbinding met de overledenen (bijvoorbeeld door in gedachten toestemming te vragen bij de laatste verzorging) en de nabestaanden. Zij ervaren de eenheid en dragen die uit. Dat is een energetisch gebeuren dat toch heel goed waarneembaar is voor alle betrokkenen. Alles lijkt dan te stromen. De nabestaanden voelen zich gehoord en gezien. De uitvaartbegeleider lijkt één van hen te zijn. Er wordt opgetild en verdiept. Leven en dood ontmoeten elkaar.

Het lamswollen truitje is een schitterend universeel breiwerk aan het worden. Zo ontstaat het bezielde uitvaartwezen, geïnitieerd en gedragen door de uitvaartbegeleider.

Crematorium

Vanaf het begin van dit jaar volg ik een opleiding tot uitvaartbegeleider nieuwe stijl. Dat is mijns inziens hard nodig want de uitvaartwereld bevindt zich nog in bepaalde opzichten op het niveau van de zestiger jaren van de vorige eeuw. De uitvaartbranche is af en toe net  zo'n  ongemakkelijk plastic oranje stoeltje in een sportkantine.
Ook bij deze beroepsgroep  is er sprake van resonantie. Sommige (tegen elke emotie gepantserde) uitvaartbegeleiders lijken verdacht veel op hun cliënten. De ziel, die niet meer bij het lichaam is, maakt de overledene tot een soort etalagepop. En een aantal 'uitvaartlijers'  vertoont treffende overeenkomsten. 


Mijn vernieuwingsdrang zal zich nog even koest houden, maar mocht ik ooit mijn eigen bedrijf  beginnen, dan weet ik het wel. Af en toe heb ik beelden van wat het idealiter gaat worden: in ieder geval een betaalbare uitvaart, want  het kan vast allemaal goedkoper. Ook verheug ik me op het contact met de ziel van de mens voor en na zijn sterven en heb ik de droom dat ik cursussen sterven ga geven voor springlevenden. Sterven is immers het overgaan naar een andere werkelijkheid.
Enige beroepsdeformatie is al begonnen: ik kijk met 'kistogen' naar mensen en weet daardoor welke maat zij nodig hebben. Ik lees nog veel gretiger rouwadvertenties dan voorheen en heb bovengemiddelde interesse voor welke overledene dan ook. In mijn dorp zwaaide ik al veel naar oudere mensen, maar nu heb ik daar andere gedachten bij.


Inmiddels leer ik heel veel op de opleiding en loop ik in relevante werkgebieden stage, laatst ook in een crematorium. De mensen, die daar werken, moeten onder grote druk presteren met de meest uiteenlopende werkzaamheden. Na het formeel ontvangen van de familie volgt een race tegen de klok. De kist moet er staan, al dan niet geopend met alle ornamenten eromheen. De muziek moet op tijd afgespeeld worden, kapstokken moeten verreden, condoleanceregisters verlegd, mensen naar de koffiekamer geloodst en dan moet de kist met de overledene de oven in. Snel, snel, snel want de volgende plechtigheid staat al weer voor de deur.


Op de dag dat ik als stagiaire meeloop, blijkt de oven te haperen. Nou ja, dat is wel het laatste dat je verwacht bij een crematorium! Nog meer stress dus want er staan nu overledenen in de wachtrij. Pas rond het middaguur kan er weer gecremeerd worden.
De medewerkster, die de scepter zwaait, krijgt het er warm van. Ze loopt met zevenmijlslaarzen op en neer naar de oven. Nee, het is nog niet klaar! Ondertussen moet zij een slecht functionerende collega afblaffen en mij in het kielzog velen. Bij de ontvangst van de zoveelste familie knikken mensen alleen mij nog  toe. Mijn begeleidster nodigt al lang niet meer uit.
Weer terug naar de oven, gelukkig kan de volgende stap aanvangen. Routinematig trekt zij haar colbertje uit, een stofjasje aan en harkt ze de as met een soort grote flessenlikker uit de oven in een bak. Ze is zo druk dat ik haar na afloop erop moet attenderen dat er een veeg as op haar gezicht zit.....
Ik besluit ter plekke dat ik begraven wil worden.


De duizendpoot heeft een overledene op haar gezicht zitten. Ik kan er niet over uit. Als ik haar aan het eind van de dag naar de visie van het crematorium vraag, verwijst zij mij naar de directeur. Zelf is zij het zicht even kwijt.

Nieuw licht

Het is goed te voelen. Er is een nieuw licht op aarde. En het is van een geheel andere orde.
Daarom is het wel wat lastig om het te beschrijven. Toch waag ik een poging. Dit licht zit namelijk ook in je energieveld. 'Zo boven, zo beneden; zo beneden, zo boven' is een onveranderlijke kosmische wet.
Het is de laatste tijd schering en inslag. Ik ben wat aan het doen en plotseling ontstaat er een licht in mijn hart. Datzelfde hart is weliswaar gepokt en gemazeld uit de 3D-strijd gekomen, toch draagt het de grootste schat van de mens in zich: (onvoorwaardelijke) liefde.
Dit stralende, bijna vloeibare licht breidt zich dan vervolgens enorm uit, gaat mijn energieveld en de wereld in. Tegelijkertijd komen er gevoelens  in mij vrij van diepe vreugde, innerlijke vrede en liefde voor alles wat er is.Tjonge, jonge wat is dit heerlijk om mee te maken!
Het geeft ook direct een zonnig gemoed. We gaan met de wereld een geweldige nieuwe tijd beleven. En we gaan 'dingen' voorbij het voorstelbare meemaken.

Vanuit een ander perspectief lijkt het hopeloos mis te gaan in de wereld. De chaos nadert. Oude structuren wankelen terwijl nog niet te zien is wat daarop volgt. Dat is heel griezelig.
Bovendien is het o zo gemakkelijk vanuit onze comfortabel Westerse bureaustoel de wereld te beschouwen.

Toch ben ik zeer hoopvol. De op handen zijnde vernieuwingen zijn zonneklaar. Nog even en er 'schuift' nog meer eenheid onder onze werkelijkheid. Dan blijken we in de pas te lopen met de kwantumfysica: we zijn vaste deeltjes én golf. En als het paradigma verandert, plotsklaps, kan niemand zich meer voorstellen dat we ooit in een wereld leefden waarin eigenbelang, macht, achterdocht, geweld en uitbuiting normaal waren........

het wonderbaarlijke in

We sluiten een periode af waarin veel mensen het emotioneel zeer zwaar hebben gehad.
De al maar hogere wordende trillingsfrequenties dwingen ons om aspecten van de persoonlijkheid, die nog niet voldoende in diepte zijn waargenomen en ervaren, te integreren. In het kielzog van deze aspecten treffen we dan zeer vaak vergelijkbare energieën uit vorige levens aan. Zo kan het zijn dat je opnieuw geconfronteerd wordt met een nog niet geheeld stuk van je persoonlijkheid terwijl je weet en vooral voelt dat dit stuk de lading van vele levens dekt.
Dit kun je alleen maar aan omdat je voldoende zielsbewustzijn hebt. Anders zou je omver geblazen worden. Dus: het diepe wordt dieper, maar de ruimte neemt evenredig toe. De persoonlijkheid is min of meer aan het einde van haar Latijn. Een nieuw evenwicht gaat doorbreken. Je zielskwaliteiten komen steeds meer aan het licht.

Ons huidige leven lijkt te streven naar de integratie van grofweg twee type levens. Allereerst de levens op aarde waarbij we op zeer verschillende manieren, in slachtoffer- en daderschap, patronen hebben verkend van voornamelijk ‘niet goed genoeg zijn’, ‘er niet mogen zijn’ en alle varianten daartussen. In dit leven wil je ziel deze aardse patroonverkenningen afronden zodat je frequentie verder omhoog kan gaan. Daarnaast heb je nog aardse en buitenaardse levens geleid waarbij je kwaliteiten had die passen bij je multidimensionaliteit, bij je nieuwe mens-zijn. Deze kwaliteiten komen steeds meer aan de oppervlakte en gaan veelal voorbij het (aardse) voorstelbare. Je leeft ten slotte in een multiversum.

Nog wat stappen verder en we kunnen het wonderbaarlijke in. Dan gaan we gestalte geven aan in plaats van het neerzetten van. Voor de vormen op deze aarde zal dat een enorm verschil gaan maken. We moeten hierbij echt onze verbeelding gebruiken om te bevroeden wat dit in zou kunnen houden. Want echt concreet is het niet.

Ik heb het initiatief genomen om lichtcirkels op te zetten. Een lichtcirkel is een bijeenkomst waarbij een aantal mensen hun ziel(senergie) inzet om zichzelf en de wereld ingrijpend te veranderen. Zo stevenen we af op het nieuwe mens-zijn en een nieuwe aarde.
Intenties daarbij kunnen zijn:
- verhogen van de trillingsfrequentie van de mensen aanwezig
- verhogen van de trillingsfrequentie in de wereld
- concrete zaken, die bewustzijn nodig hebben, in het licht zetten
- genereren van multidimensionale kennis
- manifesteren van een nieuwe wereld

Deze maand starten de lichtcirkels. Ik verwacht er veel van. Los daarvan is het heerlijk om met anderen ervaringen uit te wisselen en een bijdrage te leveren aan een nieuwe werkelijkheid.

De nieuwe school

Terwijl ik in de vorige blog betoogde dat het huidige onderwijs een verstikkende cognitieve leerfabriek is geworden, ontstond moeiteloos ook een besef van hoe idealiter het onderwijs er uit zou kunnen zien.
De vernieuwende initiatieven die op dit moment genomen worden, streven naar een school waarin het kind zijn unieke talenten kan ontplooien.
Dit zijn prachtige uitgangspunten. Ik wil een stap verder gaan. We doen kinderen tekort als we niet gebruik maken van hun multidimensionele aard. De kinderen in deze tijd staan van nature in contact met hun lichaam, ziel, aura en hun tijdruimteloze lagen én de kennis en wijsheid die in deze velden besloten ligt. Alle kinderen zijn helder. Het ene kind wordt echter meer dan het andere genoodzaakt (bewust of onbewust) die helderheid te verhullen. Wanneer dit gegeven het uitgangspunt zou zijn voor onderwijs, kunnen we op iets wezenlijk anders afstevenen.
Dan is de school in ieder geval ook een plek waar kinderen leren vanuit hun ziel te leven en hun persoonlijkheid leren in te zetten als middel tot zelfexpressie.

Steeds vaker krijg ik de indruk dat kinderen het oudetijds spelletje keurig of juist niet keurig meespelen. Beide opties passen bij de 3d-werkelijkheid die nog gekenmerkt wordt door dualiteit. De nieuwe mens echter streeft naar een bestaan waar eenheid de stuwende kracht is.
In mijn praktijk komen onder andere kinderen die oververmoeid zijn. Naast het vele moeten, de druk die binnen en buiten school voortdurend aanwezig is, zou er ook wel eens sprake kunnen zijn van een frequentieprobleem. De 3d-leermethoden sluiten niet meer aan bij de veel hogere (ziels)frequentie van het kind. En wanneer je noodgedwongen om moet gaan met lagere frequenties word je moe, heel moe.

Het afgelopen jaar heb ik een opleiding verzorgd in de traditie van de mysteriescholen. Eén van de vakken die gegeven werd, heette ‘leer van trilling’. Uitgangspunt van dit vak was dat iedereen en alles in het universum bewustzijn is. En alle bewustzijn is trilling. Dit vereist een andere interpretatie van de werkelijkheid en het wekken van vaardigheden die in ieder van ons aanwezig zijn.
Kinderen kun je leren om zich af te stemmen op de trillingsfrequentie van hun ziel. Je kunt hen leren dat je de trillingsfrequenties van verschillende vormen waar kunt nemen. Idealiter zouden deze vaardigheden tot een volkomen andere manier van leren kunnen leiden. Vakken hebben namelijk ook trillingsfrequenties. Stel je maar eens voor dat op school een kind zich afstemt op de trillingsfrequentie van het vak rekenen, een overeenkomstige frequentie in zichzelf opspoort, ondervindt wat hij er al van weet en dan aan de slag gaat met opdrachten.
Toekomstmuziek? Alles is er al. We hoeven alleen maar gestalte te geven aan de energieën die voorbij de derde dimensie op ons liggen te wachten.

School

Vanochtend lees ik in de krant dat het ‘iederwijs’ onderwijs ter ziele is. Het experiment is ten onder gegaan aan de steeds strengere regels ten aanzien van cognitieve prestaties op scholen.
Ik heb er de pest over in. Al een tijdje zie ik met lede ogen aan hoe mijn jongste zoon van 16 jaar gemangeld wordt in een leerfabriek die VWO heet. Bij de andere kinderen was het ook heel wat maar in deze tijd is de cognitieve terreur een feit geworden. Er moet gepresteerd worden. In klas vier worden er al toetsen gepland die meetellen voor het eindexamen.

De zoon zit nu in vijf atheneum en het wordt alsmaar erger. Naast examentoetsen wordt bij bijna elk vak een werkstuk verwacht en moet er ook nog een persoonlijk werkstuk komen dat tachtig uur in beslag neemt naast alle nog te lezen boeken.
Mijn middelbare schooltijd speelde zich af in de jaren zeventig en was angstaanjagend anders: zeven vakken, een paar werkstukken, geen plagiaatcontrole, ontspannen samenzijn met de docenten, veel discussie over maatschappelijke zaken, en soms hard werken.
Wat is er mis gegaan?

Gisteren zag ik een filmpje op You Tube van een meisje dat besloot zich bij de school ‘de Ruimte’ te vervoegen. De Ruimte is een school waar kinderen door activiteiten inzicht, kennis en vaardigheden verwerven. Ze bepalen zelf wat zij doen.
Het meisje had de eerste tijd grote moeite om niet te vervallen in opgelegde zaken. Ze vertelde dat ze soms snakte naar twee verplichte wiskundesommen op een dag. Liefdevol werd dit proces ‘omscholen’ genoemd. Later bleek dat de leergierigheid zich op een meer natuurlijke wijze aandiende. Een klein meisje vertelde ontspannen dat ze alles leuk vond op school. Dat raakte mij diep.

Kinderen worden tegenwoordig in een verstandelijke mal geperst. Het is een uitvloeisel van onze maatschappij die collectief in zijn hoofd zit. Ik vind het dan ook niet gek dat er zoveel ‘probleemgevallen’ zijn.
Soms heb ik zelfs de indruk dat kinderen doen alsof ze kinderen zijn om van het gezeur af te zijn. Diezelfde zoon en ik griezelen wel eens bij programma’s voor kinderen waar kinderen te braaf en te verstandig geportretteerd worden. Geen wonder dat het onhandelbare tegenovergestelde ook realiteit is.

Wat zou het fantastisch zijn wanneer authenticiteit bij kinderen weer op de voorgrond zou komen. Dat kinderen begeleid worden in het ontwikkelen van die dingen die ze van nature al in zich hebben. En dat school gaat over ontdekken, bevestigen en meesterschap.

Frequenties waarnemen

De Academie voor de Ziel is inmiddels gestart. Na een eerste kennismakingsdag stond op de tweede lesdag het vak 'leer van trilling' centraal. In dit vak wordt ervan uitgegaan dat de werkelijkheid louter uit frequenties bestaat en wordt geleerd met diezelfde frequenties op verschillende manieren om te gaan.

Houd bijvoorbeeld eens een stuk hout, een steen of een bergkristal in je handen. Hoe neem je daar dan de frequentie van waar? En: hoe weet je dat je de frequentie waarneemt?

Deze oefening zorgde al snel voor verwarring. Een aantal studenten voelde de frequentie van het object direct in hun lichaam. Op zich is dat een prachtig gegeven. Want het zou betekenen dat verbinding voelen een natuurlijke neiging aan het worden is. Echter, soms kan het belangrijk zijn dat je onderscheid kunt maken tussen het mijn en het dijn.

Andere studenten zetten de waarneming van de frequenties direct om in menselijke eigenschappen als kracht en stevigheid. Nu heeft de kwantumfysica inmiddels lang en breed aangetoond dat de interpretatie van de waarnemer bepalend is voor de waarneming.

Als kind kon ik mij al diep afvragen of de tafel er nog zou zijn als ik mijn ogen gesloten had. "Natuurlijk staat die er nog", concludeerde mijn omgeving. "Wie haalt dat ding elke keer weg als jij je ogen dicht doet?!"

Terug naar de oefening. Moeten we daarvoor nu een ouderwetse wetenschappelijke subject-object scheiding aanbrengen? Juist nu we op weg lijken te zijn naar een diepere verbinding met alles en iedereen om ons heen? Bovendien is objectiviteit in de wetenschap eerder een afspraak dan een feit. En bestaan feiten eigenlijk wel?!

Dus: je houdt een steen in je hand en wat gebeurt er dan? Je voelt wellicht de trilling van de steen in je hand, je hoort misschien de frequentie in de vorm van een toon en ziet de lichtpatronen van de steen. Is er dan nog wel sprake van een subject en object?

De westerse wetenschap heeft altijd uitgeblonken in het kijken naar losse onderdelen.

Alles wordt echter anders wanneer je naar de onderlinge relaties gaat kijken. En wanneer je er dan van uitgaat dat verbinding onvermijdelijk is, valt een en ander op zijn plaats. Het universum is een continuüm van frequenties. Een scheiding van subject en object is onmogelijk!

Wat heeft deze aanname voor gevolgen?

De manier om trillingsfrequenties waar te nemen wordt prachtig verbeeld door de 'vesica piscis'.

Deze tweede stap in de schepping geeft weer dat je een 'overlap' kunt maken met een ander (object) zonder jezelf te verliezen.

Vanuit de overlap kun je een uitstapje maken naar de ander, zonder dat je de ander wordt.

Door de overlap kun je tegelijkertijd de verbinding ervaren en bij jezelf blijven. Zo kunnen we de eenheid opzoeken in onze werkelijkheid die nog steeds gekenmerkt wordt door dualiteit.

vesica piscis

ervaringsgerichte dag 'zijnsbewust therapeutschap'

Voor wie?
Voor (aankomende) therapeuten

Waarom?
· Om een verdieping in je functioneren als therapeut te bewerkstelligen
· Om optimaal tot je recht te komen als therapeut vanuit je
natuurlijke karakter
· Om het zijnsbewustzijn te integreren in je therapeutisch handelen
· Om de moeiteloosheid en schoonheid te beleven van een sessie die
zich ontrolt vanuit het zijnsbewustzijn

Doel
Op deze dag schakel je als therapeut (nog meer) over van 'doen' naar 'zijn'. Ook wordt het zijnsbewustzijn bestendigd door middel van oefeningen. Daarnaast is er aandacht voor de essentie van technieken.

Werkwijze
We doen onder andere sessies voor de groep. Je krijgt zeer intens feedback op je functioneren als therapeut en je komt meer te weten over je zielsmissie en zielskwaliteiten. Vóór dat je als therapeut gaat functioneren, word je naar je zielsfrequentie gebracht.
Er wordt gelet tijdens de sessie op de volgende aspecten:
- Laat je als therapeut technieken in je opkomen?
- Hoe ga je met bedenkingen om?
- Is je persoonlijkheid uitvoerder van zijnsbewustzijn?
- Wat maakt jou zo uniek als therapeut?

Datum en tijd
zaterdag 3 oktober 2009, van 10.00 uur tot 17.00 uur

Kosten
De kosten van deze dag bedragen € 90, -

Plaats
Praktijk Palet, Kempenaar 01-34 8242 BA Lelystad www.praktijkpalet.nl

Aanmelden
Laat mij vóór 8 september weten of je komt. Er kunnen maximaal 12 deelnemers meedoen.
Tot ziens!
Willeke Jansen
www.zin-in-mens-zijn.nl

Telefoon: 0516 430520 en 06 20157137

Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw

Al een tijdje stoor ik mij aan het huidige spirituele kader. Dat is natuurlijk ooit in het leven geroepen om de mens, nog volledig in de stof, vanuit dezelfde materie te onderrichten. In de 'goeie oude tijd' kon je gewoon inzichten krijgen zonder dat je die hoefde te beleven. Je kon wijzer lijken door het spirituele jargon over nietsvermoedende mensen uit te storten. En als het niet beviel koos je een andere (zij)weg, volgde je weer eens een nieuwe cursus, of ging je nog harder werken aan jezelf.

En nu lijkt het allemaal anders te gaan worden. Ik krijg in ieder geval de kriebels van vormen, ze vermoeien me snel. Ik krijg de kriebels van mensen die vasthouden aan wat dan ook en ik krijg de kriebels van mezelf. Inmiddels snak ik ernaar het transparante, vloeiende, vibrerende nog meer in mijn leven te voelen.

Er is wel één zekerheid: vormen zijn tijdelijk, ze komen en gaan.
In mij voel ik dat goed, buiten mij bots ik echter tegen alles aan. Tegelijkertijd weet ik dat de eenheid, die alles met elkaar verbindt, steeds beter waarneembaar zal worden. Vormen zullen transparanter worden en uiteindelijk niet meer bedacht worden maar voortkomen uit het bewustzijn zelf.

En zal dan de meest hardnekkige vorm van de mens, het verstand, zichzelf overbodig maken?
Ach, laat mijn denken zich voor nu koesteren aan mijn o zo wijze ziel. Wees maar stil, want alles wordt toch nieuw of we dat nu willen of niet.

Tot de volgende keer,
Willeke

Ervaringsgerichte dag 'zijnsbewust therapeutschap'.

We kunnen als therapeuten zulk goed bewust werk verrichten op dit moment.
Daarom geef ik op zaterdag 14 maart opnieuw een ervaringsgerichte dag 'Zijnsbewust Therapeutschap'.

Voor wie?
(bijna) afgestudeerde polyenergetische en andersoortige therapeuten

Waarom?
Om een verdieping in je functioneren als therapeut te bewerkstelligen
Om optimaal tot je recht te komen als therapeut vanuit je natuurlijke karakter
Om het zijnsbewustzijn te integreren in je therapeutisch handelen
Om de moeiteloosheid en schoonheid te beleven van een sessie die zich ontrolt vanuit het zijnsbewustzijn.

Doel
Op deze dag schakel je als therapeut (nog meer) over van 'doen' naar 'zijn'. Ook wordt het zijnsbewustzijn bestendigd door middel van oefeningen.

Werkwijze
We doen onder andere sessies voor de groep. Je krijgt zeer intens feedback op je functioneren als therapeut. Vóór dat je als therapeut begint, breng ik je naar je zielsfrequentie. Vaak worden dan jouw zielsmissie en zielskwaliteiten duidelijk. Bij de sessie wordt gelet op de volgende aspecten:
Laat je als therapeut technieken in je opkomen?
Hoe ga je met bedenkingen om?
Is je persoonlijkheid uitvoerder van zijnsbewustzijn?
Wat maakt jou zo uniek als therapeut?

Datum en tijd
zaterdag 14 maart 2009, van 10.00 uur tot 17.00 uur

Kosten
De kosten van deze dag bedragen € 90, - PlaatsPraktijk Palet, Kempenaar 01-34 8242 BA Lelystad (www.praktijkpalet.nl)

Aanmelden
Laat mij vóór 1 maart weten of je komt. Er kunnen maximaal 12 deelnemers meedoen. Zegt het voort!!

Tot ziens!
Willeke Jansen
www.zin-in-mens-zijn.nl

De nieuwe mens

Het begint steeds duidelijker te worden. De mensheid is aan het ontwaken.

In mijn praktijk komen op dit moment mensen die voelen dat ze een bepaalde meerwaarde hebben. Ze kunnen er de vinger niet opleggen, maar weten dat er iets groots in hen schuilt. Daar doen ze overigens heel bescheiden over. Persoonlijk lopen ze er niet mee te koop. Ze komen gewoon met een persoonlijk probleem. Eenmaal boven op de ziel verdampen die moeilijkheden in het licht.

Als ik deze mensen naar hun ziel begeleid, komen de meest bijzondere energieën te voorschijn. Om enkele voorbeelden te noemen: er zijn mensen die keurig met hun benen nog geworteld zijn in de aarde maar vanaf hun bekken een soort engelenenergie hebben. Het is een energie die voorbij de trillingsfrequentie gaat. Je zou er direct mee kunnen manifesteren, zo zuiver en transparant is deze energie.

Dan zijn er mensen die bepaalde gaven in hun handen hebben die verder gaan dan wat tot nu bekend is. Ze kunnen werkelijkheidslagen bewerken, of mensen door aanraking direct in hun kracht zetten. Anderen hebben weer verbindingen met het oneindige.
Gisteren heb ik nog meegemaakt dat er een kosmische buis in iemand geplaatst werd. Men achtte de tijd blijkbaar rijp om informatie te kunnen doorsluizen. Het lichaam van de betrokkene schudde behoorlijk om de hoge frequentie te integreren. Besmuikt gaf ze later toe dat ze al een tijdje de neiging had om over niet voor de hand liggende zaken te schrijven.

Zelf krijg ik op dit moment een soort blauwdruk van de ziele-energie van iemand, voel ik deze energie en begeleid ik vervolgens hem/haar daar naar toe. Ik word er heel blij van ook al is nog niet zo duidelijk wat iedereen er mee moet gaan doen. Maar het sterkt me dat er 'nieuwe' energieën beginnen door te breken. De vorm zal echt gaan ontstaan, en misschien heb ik daar ook wel een aandeel in.
Het woordje 'ik ' valt natuurlijk nog maar ik strijk al lang niet meer met de eer. Mijn persoon faciliteert dit prachtige bewustzijn, en dat is maar goed ook.

Op de televisie daarentegen ploeteren de geesten-, kinder- en mediafluisteraars nog voort. Hun zalen zitten vol met mensen die vaak alleen maar bewezen willen zien dat er meer is tussen hemel en aarde. De fluisteraars werken vanuit hun persoonlijkheid. Dat is te merken. Het is niet allemaal even zuiver, ondanks de prachtige gaven. Dat geeft weer aanleiding tot ongeloof en zo draait dat cirkeltje alsmaar rond. Toch hebben zij ook een belangrijke taak. Zij proberen mensen aan hun verstand te laten twijfelen.

Waar gaan we naar toe? Ik weet het niet maar heb er flink zin in. De werkelijkheid wordt steeds meer mijn thuis.

Tot de volgende keer!

Welkom

Welkom op mijn blog

Mijn naam is Willeke Jansen. Ik heb een bedrijf dat 'Zin in Mens-Zijn' heet (http://www.zin-in-mens-zijn.nl/) . Op deze blog houd ik je op de hoogte van mijn activiteiten. Daarnaast schrijf ik over mijn dagelijks leven.

Ik heb een ideaal en dat is om heel veel mensen het zijnsbewustzijn te laten ervaren. Zijnsbewustzijn is de staat waarin je je diepste zelf, je ware aard kunt voelen. Dat is niet met je verstand te begrijpen. In het zijnsbewustzijn voel je het leven als een ruime tintelende stroom in je lichaam en kun je de eenheid ervaren met alles om je heen. Je leeft dan als ware vanuit je ziel.

De nieuwe mens is in aantocht! Daar wil ik over schrijven. Maar, ik houd niet van gepolijste spiritualiteit, spirituele ego's en interessantdoenerij. Mijn doel is transparante, lichtvoetige stukjes te schrijven over hetgeen mij bezielt.

Tot de volgende keer,

Willeke